Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Hunc vos beatum; Quid adiuvas? Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Duo Reges: constructio interrete.

Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio.

Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Quid est igitur, inquit, quod requiras? Negare non possum. Quis istud possit, inquit, negare?

An potest cupiditas finiri? Sed ille, ut dixi, vitiose. Graece donan, Latine voluptatem vocant. Non semper, inquam; Bonum patria: miserum exilium. Illi enim inter se dissentiunt.

Quare conare, quaeso. Disserendi artem nullam habuit. Aliter autem vobis placet. Quare attende, quaeso. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Dici enim nihil potest verius. Beatus sibi videtur esse moriens. Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis.

Velut ego nunc moveor. Illa tamen simplicia, vestra versuta. At coluit ipse amicitias. Erat enim Polemonis. Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Sumenda potius quam expetenda. Ita prorsus, inquam;

  • Tum ille: Tu autem cum ipse tantum librorum habeas, quos hic tandem requiris?
  • Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda.
  • Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret?
  • Si ista mala sunt, in quae potest incidere sapiens, sapientem esse non esse ad beate vivendum satis.

Huc et illuc, Torquate, vos versetis licet, nihil in hac praeclara epistula scriptum ab Epicuro congruens et conveniens decretis eius reperietis.

  1. Iam illud quale tandem est, bona praeterita non effluere sapienti, mala meminisse non oportere?
  2. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum.
  3. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos.
  4. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.